Nó, tóż mómy już tyn nôjgryfniyjszy miesiónc môj cołkiym pyskiym. Wszandy tyż, jak to zawdy w môju, napoczli kwiść gryfniutke majglókle znacy dlô goroli – „konwalie” (Convallaria majalis konwalia maj

Ale, ale... terôzki jes taki czôs, kiej we niyftorych familijach ludzie sie już fest rychtujóm ku piyrszyj kómuniji dziecek. I wiecie, co żech sam kiejsik we naszyj telewizyji łoboczół? Anó, kiejsik

RymyTak lekko ze serca we strofy wpisane W imię przyjaźni na papier przelane Jak kwiaty , motyle tej pięknej ziemi Rym delikatny na kartkach sie mieni W imię miłości to rymy gorące Tetniące życiem jak

Wiela sie sam terôzki u nôs szlóndrô i fest machluje, jedne fajrowali we wtorek tego Piyrszego Môja, inksze juzaś fajrowali we szczwôrtek – Trzecigo Môja. A kiej jesce dociepnie sie Świynto Fany, to

Prziszłóść mô jedyn gróntny fyjler – blank nic łó nij niy wiymy, nic łó nij niy miarkujymy. Łod pierónym starego piyrwyj ludzkość próbowała jóm łogarnóńć i do łostatka zgłymbić. Tela, co ludzie zawdy

Wiycie! Kiejskik mielichmy ta łoszkliwô kómuna, we kieryj wszyjske mieli po równo... biyda potajlowanô na wszyjskich... nó, króm piyrszych sekretôrzy. Zatym wypraskła ta „Solidarność”, kiej to kôżdy

Wszyjske samtukej, na mojich Pniokach, gynał miarkujóm, wiedzóm, iże jô pierónym niy móm rôd, tak prôwdóm, to niy ciyrpia, wszelijakij zorty psów, wszyjskich lecy jakich: chlebusów, bakanów, wilczokó

Wszyjske samtukej, na mojich Pniokach, gynał miarkujóm, wiedzóm, iże jô pierónym niy móm rôd, tak prôwdóm, to niy ciyrpia, wszelijakij zorty psów, wszyjskich lecy jakich: chlebusów, bakanów, wilczokó

Samtukej na Ślónsku, zawdy tak jakosik we siyrpniu, nasze baby póńtowali, tyż i fórt póńtujóm, ku tyj Matce Boskij Piekarskij. Kiej jesce żyła starô Majzlinô, tyż ci zawdy łóna, ze inkszymi samtyjszy

Po wieluch, wieluch latach felowaniô, kiej Pónbóczek bół kajsik fórt, kuknół ci łón zatym na ziym i stwiyrdziół, dôł inkszym do wymiarkowaniô, iże festelnie moc szpetnie sie dziyje na ziymi. Ludzie b

Po nowotkach, po tych blank nowych parlamyntarzystach, po reprezyntantach Ślónskach niy pozdowóm sie, niy spodziywóm sie nicego. Przecamć niy po to łóni kandidowali, coby sużyli Ślónskowi i Ślónzôkóm

Bóła côrnô noc. Razinku pizło mi szejśćdziesiónt... i pôra jesce lôt, zicnółech sie we kuchyni, pomaluśku szlukôłech se łónaki biyr i łozprawiôłech tymu mojimu kilkszrankowi, kiery sie „Минск-10” mia

Wiycie! Naplynióło ci sie u nôs, ucióngło mocka roztomajtych móndroków i klugszajsrów, ftorzi prawióm nóm jak tyż to mómy żyć, jak tyż to mómy zwyrtać sie we tym naszym żywobyciu. I co jedyn, to inks

Nó, tóż mómy dzisiôj możno tyn nôjbarzij szpasowny dziyń, drugi dziyń Wielkijnocy, znacy sie... śmiyrgust. Pewnikiym wszyjske, naszym ślónskim zwykiym, przetrowiylichmy piyrszy dziyń Wielaknocy do ku

Nó, tóż mómy dzisiôj te nôjgryfniyjsze świynto we tym pónbóczkowym kalyndôrzu – Wielkanoc. Radujecie sie, pra? A fto by sie niy radowôł na te richtik szykowne, wiesynne świynto, na to, co naszymu Pón

Wiycie, jô już mocka razy pisôł ło wszyjskim, co jes skuplowane ze gryfnymi świyntami, ze wiesiynnóm Wielkanocóm. Ale łostatnioch prziszôł na te idy (po przeczytaniu szykownistego artikla Wilhelma Ka

Wiycie! Baby, kiere jesce bakajóm, kiere jesce majóm jakosik ci robota – króm łobrôbianiô, łopatrôwaniô dziecek, stóniô ło nie – nôjredszij robióm sprawónki we sobota. A skuli tego, co jô terôzki mus

Jes tyż jesce jedna, inkszô gyszichta. Przecamć kôżdy słyszôł ło tym dioseckim drachu, smoku wawylskim, pra? Krakusy to ździebko przemachlowali, ale tak prôwdóm i na isto to bóło tak: Miyszkôł ci tyn

Nó, i terôzki spómnioł mi sie sam Karlik z „Kocyndra”, kiery ci bół kiejsik tuplikowoł, co to jes cowiek. Możno niy Łón sóm, ale tak jak to miarkujóm, a możno ci ino dôwnij miarkowali – nasze bajtle.

Wiycie! Jô łostatnio mocka pisza (zawdy ida ku kómpowi, kiej mie moja Haźbiytka napoczynô nerwować, abo kazuje mi cosik we pomiyszkaniu robić), i to bali po tym, kiej mie jedyn redachtór ze mojigo ch

I co mie sam trzimô? Co mie sam dziyrży? Pónbóczku, na isto co mie sam jesce dziyrży? Pónbóczku, niy dej tak dalszij żyć! Anó, samech sie urodziół, i sam kca zemrzić. I sam idzie łozprawiać take cepi

Wiycie! Terôzki mómy we telewizyji, i to na wszyjskich kanalach, mocka ryklamów, ftore namôwiajóm nôs do ściepowania ze wôgi, do tego modernego łodchudzaniô. Nó, i niy ino baby chytajóm sie na te bel

Nó, tóż mómy już półowa marca i chnet tyż ci bydymy rychtować sie ku Wielkanocy. Ale podwiyl co, połozprawióm na stopieróńskô starô tyma... ło babach. Nó, bo tak prôwdóm, wszyjske my chopy (mode i st

  Przyszła Wiosna, hura!   Wiosna przyszła po cichutku schowała sie w małym kwiotku Kiere pjyrsze rozkwitło i zaroz głośno zawołało Przyszła Wiosna, hura!! aż wyfiurgały pszczoły z ula. Usłyszały to

Jakisikej włôściciyl masarskigo sklepu nałónczôs ukłôdaniô towôru we chłódni przed zawarciym sklepu, merknół, iże rajn do jejigo sklepu wparzół pies. Srogi miymiecki wilczok. Masôrz wrzesknół na psiô

Wiycie! Zima latoś bóła ci takô jakosik dziwoko. Côłki styczyń tropiyli my sie eźli to już jes te „łocieplynie klimatu”, ftorym nôs roztomajte wizynszaftlery straszóm. Klara grzôła choby we marcu abo

Pónbóczek jedyn ino miarkuje wielach we mojim życiu łobejzdrzôł fylmów, ale we łostatnim czasie ino jedyn łostôł mi festelnie we pamiyńci. Rółz za kiej idzie ujzdrzić tak pozorne publikóm, jak nałónc

We mojim familoku miyszkô mocka zwiykowanych ludzi, ale tyż i małowiela modzioków, i to te łostatnie poradzóm tym starucnym blank ci jesce pometlać we palicach. Tak jakosik we pióntek wrôcôłech ku dó

Wiycie! Tak jakosik do półowy stycznia wszyjske wajali, wszyjske naobkoło jamrowali, iże samtukej u nôs blank zimy niy ma. Kiejsik, to ci byli zimy – gôdali niyftore – terôzki to ani podzim, ani zima

Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szaus