Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szauszpilera i wigyjca, ftory na binie gôdôł Andrzej Grabowski, a jô jesce tyn kónsek boczół ze mojich modych lôt, kiejech miôł pierónym rôd kopiyrować roztomajtych szauszpilerów i inkszych wicmanów. I beztóż tyż terôzki kciôłbych sam tyn kónsek łopedzieć (dziôło sie to we Krakowie), ale blank po naszymu, posuchejcie!

Mój ónkel, to jes łogrómnie porzómny chop, ale mô ci jedyn fyjler... nó toć... zabywô, jes festelnie zapómliwy. Przepóminô miana uliców, miyjscowóści, miana przocieli ze ftorymi sie rôd trefiô. Ale ku tymu festelnie mô rôd gwarzić i łozprawiać, i beztóż tyż stopieróńsko plyci, smyndzi jak łozprawiô, nó bo tak prôwdóm wszyjsko przecamć zapóminô. Jó niy wiym, ale kiej jô trefióm go na hulicy, zarôzki przelazuja na drugo stróna tela, co tyn łoszkliwiec weźrok mô blank dobry, i zarôzki tyż wrzescy ku mie:

– Eee, ejjj... pódź sam ino! Jô móm ci cosik festelnie szpanownego do łopedzyniô!

Nó, tóż gôdóm: – Ujek, wyboczóm mi łóni, przecamć wy ujku bali niy pamiyntôcie co kcecie mi łopedzieć...

– Ty... ty... ty sie niy strachej, jô pamiyńć móm pierónym dobrô, ty se posuchej, tobie tyż to moge być kiejś dobre, moge ci sie przidać...

– Prosza jô cie, ida se wczorej hulicóm eee... tóm... eee.... jak łóna sie mianuje?.... eee... wyfukło mi ze filipa.... eee...pieróna kandego....

– Nô, ujku blank niy miarkuja, kierómście yjku szli hulicóm...

– Jak to niy wiysz, kie ty kôżdydziyń łamzisz tóm hulicóm....

– Nó, możno jô i łajża kôżdydziyń tóm hulicóm, ale razinku niy miarkuja, ftoróm ‘eście ujku pyndalowali wczorej....

– Jezderkusie!, Niy wiysz, niy wiysz... nó... tretuary mô po łobiuch zajtach...

– Nó, ujku, we Krakowie kôżdo hulica mô po łobiuch zajtach tretuary, nó... ónkel... kôżdo na isto mô...

Nó, jezderkusie, ta... nó... trzi kościoły sóm na nij, nó... wiysz, nó...

– Nó, ujku, jerónie, pokôżcie mi ónkel we Krakowie hulica, na kieryj niy styrcóm trzi kościoły...

– Dobra, to jô ci to wyekleruja inakszij... Jak styrcysz fróntym ku poczcie, to po lewyj zajcie môsz ta razinku hulica... Nó, to jô se deptóm tóm hulicóm, gawca sie a sam łozewrzili nowy sklep, widza we szałfynstrze.... eee.... leżóm nowe, take gryfniste bindry, tónie te szlipsy... nó tóż jô wlazuja rajn, pytóm sie subiykta (to taki krakowski przedowacz), eźli sóm samtukej inksze farby... łoglóndóm te szlipsy... Łorôzki, znôgła ftosik mie po plecyskach klepie, jô sie łobrôcóm... i... ty... niy uwiyrzisz, fto... Ojgyn... fto...

Nó, fto – jô sie pytóm...

– Nó... tyn... eee... nó tyn... nó tyn... eee... nó...

Nó tóż jô sie ujka pytóm:

– Ale kiery... tyn?

– Nó, jakóż to kiery? Nó, przecamć ty go znôsz!

– Nó, możno jô go i znóm ujek – gôdóm – ale blank niy miarkuja, kiery łón...

– Jezderkusie! Stopierónów! Znô, ale niy miarkuje ftory? Ze cia to na isto jes niy nôjlepszij...

– Ujku – gôdóm – jô na zicher niy miarkuja, ftory... łón...

– Dobra, jô ci to gynał wytuplikuja... eee.... proszã jô ciebie... eee.... łón bół hausrechtorym u tych... nó...pôństwa, u tych istnych pod Krakowym.... tyż... jakóż tyż to łóni sie mianujóm?... eee.... Ej! Niy przipóminej mi!... Jô sie to zarôzki spómna... nó.... eee.... nó, jezderkusie! Jakóż to łóni, sto pierónów sie mianujóm.... nó... bali inakszij ci to rzykna.... Nó, proszã jô ciebie... jego łojciec mô japtyka.... eee.... nó... kajsik na prowincyji... nó, w tyj miyjscowóści... nó... eee... w tyj miyścinie... nó... to, jak sie jedzie do tego zidlóngu pod Krakowym, kaj tyn jego łojciec mô ta japtyka, to sznelcug stoji na banhowie côłke trzi minuty... Nó, i to ci jes razinku tyn jejigo synek! Nó! ... wiysz!

– Łobłopiyli my sie jak sto diosków, bochmy sie festelnie dôwno niy widzieli. Zaprosiółech ci go, prosza jô ciebie, do kafyju, grómy se tam we szachmaty... jô mu dôł mata, łón mie dôł mata, proszã jô cia, i łorôz, ftosik ci mie capko, klepie po ramiu... suchej ino! Łobrôcóm sie i... Ojgyn... niy uwiyrzisz... fto....

A jô ze rułóm gôdóm – Wiym...

– Nó, fto? –– pytô mój ónkel....

– Nó... tyn! – łodrzykóm ujkowi.

A ujek na to:

– A skany to wiysz?.

Nó, tóż jô gôdóm, bo byście mi ujku pewnikiym pedzieli, iże... tyn!

Na to tyn mój ujekrzóńdzi:

– Nó, bo to na isto ... tyn! Ja!

– Nô ale ujku, rzyknijcie mi, ftory ... tyn? – pytóm sie go.

– Nó jak to ftory, jezderkusie! To ty wiysz, iże tyn, a blank niy miarkujesz, ftory tyn? To ze cia na zicher jes cosik niy do porzóndku, to jô musza cie do dochtora zakludzić... Wiysz Ojgyn, jô móm takigo dochtora, łón ci mô pamiyńć festelnie dobro, jô tyż dó niygo sztyjc łamża...

Nó, tóż gôdóm do ujka – Ónkel, jô na zicher niy pójńda do tego dochtora, do ftorego wy ujku chodzicie. Ale, rzyknijcie cie mi yjku, do sto pierónów, ftory... tyn?

– Jezderkusie, ftory tyn, nó? Jego łojciec na poczcie byamtruje przecamć. Taki, łoszkliwy cowiek, we zarynkôwkach, szwicuje sie łogrómnucnie, nó...

– Ónkel, ale jô dalszij niy miarkuja, ftory tyn, kiery łón!

– Jezderkusie stopieróński... co za tuleja, ciymnô jak prestabaka! Nó... eee... Oooo... to bydziesz miarkowôł! Łón mô prosza jô ciebie, dwie szwestry, dwie siestry, nó... jego starszyjszô siestra, jeji dali na krzcie miano... eee.... ten... nó... eee... Niy przipóminej mi! Jô sie zarôzki spómna to, nó... ! Eee... zarôzki ci rzykan, nó... eee... łona mô na miano... mô..., eee... doczkej ino, nó... już... już, zarôzki... łooo! Jes, móm, wiym!... łona mô... łóna mianuje sie... nó... tak jak twoja starszyjszô siestra nó... I prosze cie... nó... i uradowalichmy sie juzaś, jako iże’chmy sie dôwno niy widzieli... Ale łón jakiś taki, proszã jô ciebie, nó... uświyrkniynty, sklapiały, nó, to jô sie go pytóm, co sie stało, a łón rzóńdzi, iże blank nic sie niy stało, ino, iże łón miôł libsta – gôdô – i, co ta libsta miała gyburstak. Nó, i iże łón kciôł jij dać gyszynk na tyn gyburstak i poprosić ta swoja starszyjszô siestra, ta co mô tak na miano, jak ta twoja modszô siestra... coby łóna poszła do sklepu i kupióła dlô tyj jejigo libsty cosik na tyn gyszynk, prôwda. Ino, iże juzaś ta jego siestra, rube take jakiesik to bóło babsko. I to tyż ci łóna poszła do babskij kónfekcyji i sprawióła, prôwda, dlô tyj jego libsty glazyjki, ze cielikowyj skórki, prôwda, a dlô sia sie lajstła, bo razinku bół podzim, take te... ło jakóż tyż to sie mianuje... eee... to mi terôzki blank ze palicy wyfurgło, nó... take, co to baby łoblykajóm na zima, rube, szkuciaty, ciciate, nó... ze prziklynkiym, szpatne, łobmierzłe...

– Niy wiym – jô gôdóm – co tyż to baby łoblykajóm na zima....

– To jakisik żeś jes stary, wiela lôt ci już pizło – rzóńdzi mój ónkel. Jakiś to jes richtik stary?

– Nó, to możno łona take dynamówy, ujek, ółmahółzy sie sprawióła....

– Ło, ja gynał! Nó, take dynamówy, prosza jô ciebie, sie lajstła. I tukej tyż zarôzki jij przedowacz zapakowôł we jedyn pakslik te glazyjki, a we drugi te ółmahółzy, te dynamówy. Nó, i łóna to przismycyła do dóm, nó szlechtownô raja, pech kciôł, iżech sie łomylół, szajsnółech suie z tymi pakslikóma, i miasto tych glazyjków, toch poswoł swojij libście te dynamówy... Nó, i dołónczółech ku niym taki libysbrif... nó... eee... na tyn szimel:

„Moja ty roztomiyło! Niych tyn niyzateli gyszynk bydzie dowodym mojigo przóniô, mojij miyłóści. Kiejby alebyli łóne za sroge, to urznij ździebko! Chopóm cudzym niy dôwej zwóli po nich sie kusikować... i jich ... macać i grajfować, bo sie... zmaraszóm. Rółz bez miesiónc dobrze jes je wyprać... nôjlepszij we bynzynie. Moja siestra gôdała mi, co żółte fleki nôjlepszij ślazujóm po... chlorku. Przed piyrszym łoblecyniym jes dobrze... porzómnie w nie prrrr... dmuchnóńć.... Listecek tyn i zrynkowiny serwane....

Jô rzykóm – Ujku, jô wôs festelnie przeprôszóm, ale mie sie pierónym uwijô, móm stopieróńsko pilno....

– Tobie, łochyntolu, to sie zawdy spiychô, zawdy i wszandy ci sie, do sto pierónów, uwijô! Na włóśny pogrzyb bydzie ci sie tyż diosecko uwijać, pra?

Dobra, ty ty już gzuj, ino jô móm do cia jedna, Ojgyn, srogô próśba.... Kiejbyś tak to wszysjko kómuś łozprawiôł, to jô cie prosza, to jô cie stopieróńsko prosza... ino wszyjsko, chopie, bez mianów, bez nôzwisków!!!