Pukel

Jest żech Jorgel, synek od Klyciny

co se kaj zepsuje, dycki jo je winny.

Dzisiej w nocy czuja, że coś mie w pleca ciśnie,

myśla se, niech to zaroz pieron ściśnie.

Wyskakuja z łożka i kukom na sia do zdrzadła,

Pmboczku jedyny, aż mi gamba zbladła.

Dyć mi jakiś pukel tam rośnie,

jak kretowina na łonce przy wiośnie.

Zawjyrom oczy i głowom kiwia,

I rycza, jo mom pukel! Som se tymu dziwia.

Stoja przed zdrzadłym, i na sia kukom,

jo mom wielki pukel,z wrażynia aż szczukom.

Po puklu mi durch yno wszyscy skokajom,

dycki na pukel mi coś yno skłodajom.

Nie dziwota potym że jo go tam mom,

a dwigać go musza teraz som.

Żodyn mi teraz go dźwigać nie pomoże

kej bydzie rość, to bydzie jeszcze gorzy.

Stoja przed zdrzadłym, i pukel se oglondom,

czy mi wjynkszy już rośnie, ze strachym zaglondom.

Kej se rozmyślom czamu tam tyn pukel mom,

to wom dobro rada przy tymu dom.

Nie dejcie se od żodnego po puklu skokać,

to nie bydziecie wyciyrać  płaczek z oka.

Spać bydziecie ,nic was nie bydzie cisło,

bo z puklym żyć kożdymu by se zbrzydło.

Jo se tyn pukel też zaroz wyproszcza,

tym co po moim skokajom ,jo im na pukel skokna.

I tela im burtlu na nim zrobia zaroz

że już żodyn na moj pukel nie bydzie mi loz

Już bez strachu se byda w nocy społ,

bo żodnego pukla już nie byda mioł.

Jak żech Jorgel, synek od Klyciny,

to od dzisiej nie byda niczymu nic winny.

autor

Maria Kostrzewa