Wielki Człowiek

Pan kiedyś spojrzał na ziemię,

tam ujrzał świecącą wiary iskierkę.

Spojrzał bliżej ,skąd ona migocze,

i znalazł, a były to zwyczajne Wadowice.

Pan stanął na wadowickiej ziemi,

i tą iskierkę w płomień zamienił.

Małemu Karolkowi swą łaskę dał,

by w swoim życiu prawdę wiary siał.

Choć w życiu różnymi drogami iść musiał,

Pan w tych drogach go nigdy nie opuszczał.

Był człowiekiem wielkiej wiary i czystym umysłem,

za Bożą łaską, został Karolem Biskupem.

Kiedy na ziemi wybuchły bunty i prześladowania,

do Rzymu jego droga była skierowana prze Pana.

Na tronie papieskim Jan Paweł II był posadzony,

by wiarę i miłość rozsiewać na wszystkie strony.

Zjednoczył w wierze lud zbuntowany,

choć przelał krew z postrzałowej rany.

Uczył przebaczenia , zamachowcy przebaczając,

swym przykładem,świadectwo wiary dając.

Za przykładem Pana Jezusa, po ziemi wędrował.

Gdziekolwiek się zatrzymywał,prawdy wiary rozsiewał.

Głowy państwa i królowie głowy przed nim schylali,

bo w tym płomieniu wiary , świętego wyczuwali.

Kiedy z ziemskiej pielgrzymki , Pan go do siebie powołał.

Lud zasmucony ze łzami w oczach, święty , święty wołał.

Pan, kiedy stanął na brzegu

szukał ludzi gotowych pójść za nim....

Znalazł na polskiej ziemi Wielkiego Człowieka.

do którego dziś w swych modlitwach cała ziemia się ucieka.

Maria Kostrzewa