Niy kciôłech popsować Wóm piyrszego miesiónca po Nowym Roku, tyż blank nie kciôłech wlazować we charbołach we Wasze noworóczne łobiycki, i beztóż dziepiyro dzisiôj kciôłbych połozprawiać ło takim kôżdyrócznym cufalu, ło kôżdyrócznych łobiyckach chnet wszyjskich ludzi. Medikujesz, zastanôwiôsz sie chopie (babo), coby sam łosmolić, na co by sie wypnóńć we tym nowym roku? Niy byda kurzić! Niy byda słepać gorzôły! Niy byda zdrôdzać baby (chopa)! Byda ściepować ze basiska, kiej ino przetrôwia Gody! Znôcie to? Na zicher znôcie! I niy rółz’eście sie tak zarzykali!

Jô razinku nicego sie latoś niy łodrzykna, niy wrajża do fuzekli, ale na isto rôd, chyntliwie pozbôwia ludzkóść pôruch aufryjgujóncych prziwyków. Noworóczne postanówiynia fóngujóm tak: myślymy ło czymsik, co sprôwiô nóm uciycha, i uzdómy, co ustanymy to robić. Na tyn przikłôd: kurzynie, słepanie gorzôły abo ćkanie, wciepowanie do zgłódniôłyj gymby kôżdydziyń dółzy łosolónego masła. Bez te łodmôwianie se sztyjc poruch mało ftorych jesce łostałych przijymnóści i uciychów, môsz chopie nôdziyja przedugszić życie, coby poradzić przetrôwić nadbytnie dykady we mankuliji i utropie, i bydziesz chopie żałować, iże miasto po lekuśku wiónzgnóńć we naciepnióntym sie hereszcie strzymiyńźliwóści – niy słepołeś (słepałaś), niy kurzółeś (kurzółaś) i niy łobżyrôłeś sie (łobżyrałaś sie) tym słónym masłym.

Ustóń być chopie lyniym i niyszporkiym, gôdosz se. A kiej ze yntuzjazmym, srogim kurcgalopym cowieka skôzanygo po wsze czasy na szmektne ćkanie łozmokrzónego papyndekla, sznurujesz chopie szczewiki do lôtaniô, szpiksy, wiysz, iże tak by tak niy wydoliśz i bydziesz czuł do sia abszmak za swoja lichota. Miasto dyć żysz wyznôczać se lecy jake noworóczne (świóntyczne, gyburstakowe) postanówiynia, czamu na szlag niy łobrać se gróntu, dlô ftorego bydziesz chopie (babo) sóm sia niynôwidzieć bez nastympne 365 dnioszków? Uszporujesz chopie czasu, a i dziyrżić sie tego bydzie lekszij!

Abo idzie tyż postómpić jak latoś jô: wyznaczyć noworóczne postanówiynia wszyjskim na świycie, króm siebie. Kciôłbych, coby côłkô ludzkóść zarozinku, na doczkaniu ustała robić to abo tamto, bo czyni to już moc dugo. Ludzie blank niy posuchajóm, ale to psinco, bo kiej już uzdalichmy – postanówiynia tak by tak kóńczóm sie tym, iże sóm przesrane. Nó, i jużcić wybrôłech richtik sroge zagróżynia, niy jakiesik pinkle i duperszwance gatónku niysprawiydliwości społecznyj lebo niytolerancyji rasowyj. Same tego niy zwekslujymy, podwiyl niy przifurgnóm jake Marsijany i niy kôżóm nóm zrobić z tym ordnóng. Tóż tyż terôzki moje noworóczne postanówiynia dlô... tych inkszych:

Ustóńcie markiyrować, iże Doda - Elektroda abo Edyta Górniacka do kupy ze prziklapniyntóm papyndeklowymi pakytami Hankóm Mostowiackóm sóm take ci niyskóńczónie fasciniyrujónce! To niy ma tak, iże jô na zicher niy poradza blank kapnóńć jejich w rzecy możno łogrómnucnyj głymbi. Woża se, iże wszyjske trzi sóm piyrszorzyńdniymi kunstlerkóma estrady ze gryfnymi, dugimi szłapami i festelnie chytliwymi śpiywkami, ale łokróm tego rzyknijcie mi – cóż Wy tak po prôwdzie w nich widzicie? Nó, klar, to miyłe, co we jawności fest szajbniyntô Doda przepiyrô swojich wiylbiciyli, coby niy dali sie przimuszać i take tam belakwastry, ale wrółz tyż zachyncô jich: „pokôżcie pazurska!”, co tak prôwdóm równowôży te piyrsze. Przecamć Doda, Górniacka i Mostowiacka (nó, Kożuchowskô) to żôdne tam bóginki. A eźli jejich gróntnym przesłaniym jes wiara we sia i hyrność ze tego, iże sóm inksze, tóż przecamć niy musicie jich wiylbić ani kopjyrówać. Dejcie jim zwólô, coby dalszij śpiywali i niych tak już łostanie na wiyki, wiyków... amynt. Zachowejcie ruła i róbcie swoji, jeśli to môcie rade.

Ludzie! Politykery! Kapelónki! Niy kôżcie nóm, a łosobliwie mie, być sztyjc i do łostatka szczysnym!. Terôzki mómy przikôzany nóm łobowiónzek ku sia, coby być szczysnymi. Króm tego łoczekuje sie łod nôs, co bydymy to ciyngiym łoznôjmiać wszyjskim naobkolo. Rzyknijcie mi terôzki (łosobliwie modzioki), fto miôłby dzisiej łopowoga prziznać, iże rółz za kiej, poniykedy czuje sie fest lichucnie i niyhersko, i tym samym wyściyrzić sie na jawne potympiynie? Ta wiara we nasz kónszt do wygódzyniô, uszczyńsliwiyniô samych siebie, kryje sie aji za spółczysnym fantym na pónkcie zdrowiô. Bo przecamć we dzisiyjszych czasach dyć żysz łoczekuje sie łod nôs, iże bydymy ze côłkij siyły szprajcować sie naszyj śmiyrtylnóści. Miarkujymy już przecamć, iże i jôdło niy tajluje sie na szmektne i niyszmakówne, ale na zdrowe i niyzdrowe. Włôściwô dijyta mô tyż piyrszyństwo przed szmektnóm warzóm, a gynał i akuratnie napasowane porcyje, sóm moc lepsze niźli niyrygularne posiyłki. Nasz kuchynianny tisz stôwô sie japtycznóm tôflóm, na kieryj mierzi sie wiela fetu, i wiela kaloryji mô nasze jôdło, przi ftoryj sumiynnie społykómy jôdło, kiere tak prôwdóm, jes już ci ino medikamyntym. W tym reżimie wino szlukómy nie skuli jego szmeku, ale coby zmócnić nasz „układ krążenia”; chlyb pôłnoziôrnisty ćkómy ino skuli tego, coby ulekszić trôwiynie, a knóbloch zjôdómy dlô zdrówiô. Poduk tych wszyjskich móndroków dzisiôj kôżdego potrza przed czymśik retować – przed nadciśniyniym, przed utropóm ze bachorami, ze trôwiyniym, laksyróm abo tym sztopszajsym, przed rubniyńciym, przibiyraniym na basisku. Przecamć sztyjc nóm tuplikujóm, co cowiek nigdy niy ma na tela szlang, łónako wizgyrny, dości sztramski. Same zdrówie mô już tyż ci, poduk tych wszysjkich wizynszaftlerów, swojich ciyrpiyntników, pijóniyrów, bohatyrzów i ... świyntych.

I Wiycie? Sam mi sie spómniało – jak żech to kiejsik już tuplikowôł – jak idzie rozeznować łod sia Polôka, Miymca lebo Amerikóna? Anó, dejcie pozór!

Kiej ftosik na dródze napasztnie Amerikóna i rzyknie do niygo:

– How do you do? To tyn zarôzki luftuje zymbiska, lachnie sie i gôdô:

– Good! Fine! All right! I’m feeling well!

Kiej ftosik juzaś sztopnie Miymca i sie go tyż spytô:

– Wie geht es Ihnen? To taki Miymiec zarôzki tyż gybis pokazuje i ze śmiychym rzóndzi:

– Fein! Gut! Groβartig! Wohl! Gesund und monter!!!!

A kiej tak nagabnóńć, zaszterować Polôka:

– Co tam u ciebie, co słychać? – tóż tyż zarôzki napocznie łozprawiać, iże go zymbiska targajóm, mô platfus, kramfadry i plynckiyrze, starô go ciyngiym nerwuje i świekra poradzi mu tak dopolić, coby móg jóm na suchyj aście hangnóć. Ku tymu jesce jejigo dziecka niy sóm usuchliwe, a we robocie majster dowo mu nôjgorszô robota i pies łod tego łoszkliwca sómsiôda, ciyngiym mu srô na jejigo sztrółdekel.

I wiycie co jô wypokopiół sie kiejsik dôwnij? Ano, skuli tego coch mocka po świycie wandrowôł – moga rzyknóńć ło sia, iżech jest jakisik tam Ojropyjczyk. A juzaś beztóż, coch jes Polôk, musza być i wajała, szkamrała. I kiej tyż mie ftosik na dródze napasztnie:

– Ojgyn, i co tam u cia? Jak ci leci? Wartko mu poradza łodpedzieć:

– Dziynki! Corôzki gorzij!!!

I tak nikiej Miymiec abo Hamerikón krótko, znacy kurc ónd bindich, i jak echt Polôk – ździebko żech pojamrowôł, pra?

Nó, i na łostatku! Ustóńcie do sto pierónów fórt kryńcić, i sztyjc pokazôwać we telewizyji te wszyjskie łoszkliwe ryklamy.

Ludzie! I niy aufryjgujcie mie bamóncyniym” „Zachowej ruła i rób swoji!” I niy ma to nic do kupy ze PónaOwsiakowym „Róbta swoje!”

Nó, i na sóm łostatek. Ustóńcie kryńcić filmy ze tymi „zuperbohatyrzóma”! „Iron Man” – to bóło do porzóndku. „Śtyruch pancyrnych” abo Hansa Klossa szło jesce szczimać, wszyjske tajle, wszyjske zorty Jamesa Bonda (Agynta 007) we ftorych grali take szauszpilery jak: Sean Connery, Roger Moore, Timothy Dalton abo Pierce Brosnan – tyż jesce łod biydy szło strôwić, ale terôzki blank już nóm niy potrza filmów ło tych zuperbohatyrzach. A łosobliwie tych festelnie egzaltjyrówanych filmów. Latoś juzaś wlazuje na lajnwandy, na ykrany nowy „Mróczny Riter”. Nó, możno nôjskorzij we Hamerice, ale tyż chnetki i u nôs. Mianowanie Batmana mrócznym riterym , to deczko tak, kiejby mianować Papy Smerfa „modrym patrijarchóm”; żôdnego na to nabierecie, niy wysznajdujecie. Ta dzieckowô gyszichta ło milijónyrze, kiery przeblyko sie za flyjdermausa, mantopiyrza, coby wyszczylać po pycholu przestympców. Żôdyn ajnfachowy majoryntny cowiek niy poradzi sie śniym równać, co czyni côłkô ta gyszichta blank ajnfach nudnô i doskwiyrnô, cheba iże jes sie bajtlym. We tym razinku cufalu mogóm festelnie radować te fragmynty, kiej tyn Batman jejździ na tym swojim zupermotorcyklu, a jejigo hewerynda, jejigo srogô kapa flotruje za niym jak ... majza na wiesna, a zatym juzaś wygłôszô „pseudofilozoficzne” ryjdy jakosik mało słósznô, podanô na kaspra i hanswuszta... zuperbezkurcyjô.